อุ่นไอรัก ilo ilo

             ILO LIO  

(Singapore,2013,Anthony Chen)

บทวิจารณ์ และ วิเคราะห์

บทความนี้ไม่สปอย์เนื้อหาสามารถอ่านได้ครับ

ห่่างหายไปกับการเขียนบล๊อกหนังมาเกือบครึ่งปี ไม่ค่อยมีเวลา หนังก็ไม่ค่อยได้ดู  แต่ยังมีหนังที่ดูแล้วยังอยู่ใน stock และไม่ได้เขียนถึงอยู่พอสมควร ซึ่งผมจะทยอยเขียนละกัน  วันนี้ผมจะมาแนะนำหนังอินดี้สิงคโปร์เจ้าของรางวัลเวนิซ  นั่นก็คือ    ILO ILO  ซึ่งเพิ่งจะได้มีโอกาสได้ดูก็เมื่อสองวันก่อนนี้เอง                                                                                                                                   

ILO LIO   อิโล่ อิโล่ ชื่อหนังแสนแปลกประหลาดเรื่องนี้เป็น หนังดราม่าชั้นดีจากสิงคโปร์ครับ  ผมเคยอ่านเจอบทวิจารณ์และบทรีวิวของหนังเรื่องนี้ในนิตยสาร bioscope ฉบับหนึ่งเมื่อหลายเดือนที่แล้ว และได้เขียนถึงหนังเรื่องนี้ไว้อย่างน่าสนใจ  ก่อนที่หนังจะเข้าฉาย ผมจึงไม่รีรอรีบไปหามาดูทันทีหลังจากนั้น  และไม่คาดคิดว่าหนังจะมีแบบพากย์ไทยโดยไม่ต้องลำบากมานั่งแปลซับเลย  ในที่สุดก็ได้ครอบบครองหนังเรื่องนี้ครับ   ตอนแรกผมนึกว่าเป็นผลงานล่าสุดของ eric koo ผู้กำกับสิงคโปร์ที่เคยทำหนังอย่าง be with me เมื่อปี 2005 มาแล้วแต่กลับไม่ใช่  เอาละครับ มาพูดถึงภาพโดยรวมของหนังถือว่าเป็นหนัง family drama ที่ดูแล้วเพลินเลยทีเดียว ก่อนหน้านั้นผมแอบคิดว่าหนังจะออกมาในสภาพหดหู่ มากนัก แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือ เรื่อยๆ จะสว่างก็ไม่เชิง  อยู่ในระดับหม่นแบบเบาๆ  

ว่าด้วยเรื่องของหญิงสาวฟิลิปินส์ที่เข้ามาทำงานในสิงคโปร์ มาเป็นคนรับใช้ของครอบครัวคนจีนที่อยู่ในสิงคโปร์    แถมยังมาเป็นพี่เลี้ยงของเด็กดื้อประจำบ้าน  มิตรภาพต่างวัย ต่างเชื้อชาติจึงเกิดขึ้น

หนังยังพูดไปถึงเรื่องของสภาพเศรษฐกิจของสิงคโปร์ที่อยู่ในช่วงทรุดตัว  สภาพความเป็นไปและจิตใจของคนในครอบครัวที่ดูเหมือนว่าจะไม่ดีเอาซะเลย  เมื่อเจอเรื่องของการเงินลุ้มเล้า ครอบครัวมีปัญหา พ่อแม่เถียงกัน แต่สิ่งเหล่านั้นล้วนมาจากปัจจัยบังคับ สภาพความกดดัน   การตกงานของคนในครอบครัว    ต่างๆ ทำให้ความอบอุ่นมันหายไป    ถ้าใครเคยดูหนัง tokyo sonata หนังปัญหาครอบครัวของญี่ปุ่น จะสภาพคล้ายๆกันเพียงแต่นั่นมันมาจากปัจจัยแค่ ผู้นำครอบครัวที่บกพร่อง แต่เรื่องนี้มันมาจากปัญหาเศรษฐกิจ     

      

สิ่งที่ชอบคือ  ความเป็นธรรมชาติของหนัง  ซึ่งทำออกมาได้ดีทีเดียว   หนังที่ไม่ใช้เพลงประกอบฉาก แต่เน้นไปถึงอารมณ์ของตัวละคร     

เด็กในเรื่องดื้อสุดๆ (ในตอนแรก)  พอหลังจากนั้น เป็นเด็กที่น่าสงสารและน่ารักคนหนึ่ง

อย่างที่ผมบอกไปมันไม่ใช่หนังหดหู่มากนัก แต่มันเป็นหนังครอบครัวที่ดูได้เรื่อยๆพอที่จะให้คนดูอมยิ้มอยู่บ้าง   

ปล ถ้าใครนึกอยากดูหนังครอบครัวๆ เพลินๆ ผมแนะนำเรื่องนี้ครับ   

คะแนน  B+

ความงดงามในความดาษดื่น The Scent of green papaya

                                                   The Scent of green papaya 


                                                   

(Vietnam,1993,Tran Anh  hung)

       
                             " ความงดงามในความดาษดื่น"

   
บทวิจารณ์ และ วิเคราะห์

ถ้าจะพูดถึงวงการของภาพยนต์เวียดนามนั้น ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับความสนใจจากนักดูหนังในวงกว้างซักเท่าไหร่ ถึงขั้นเงียบเชียบ  แต่จะให้เอ่ยถึงหนังดีๆ ที่อยู่ในสายประกวดของประเทศนี้ เท่าที่ผมรู้จักก็มีอยู่บ้าง  อย่างเช่น  Owl and the sparrow  ในปี 2007 หนัง drama ชีวิตของเด็กสาวกำพร้าที่ออกไปเผชิญชีวิตในโลกกว้าง  จวบจนมาถึง หนังเรื่องที่สอง ที่ผมมีโอกาสได้ดูนั่งก็คือ   The Scent of green papaya ถ้าจะแปลตรงๆก็คือ กลิ่นของมะละกอสีเขียว


หนังเรื่องนี่ก่อนที่ผมจะได้ดูนั้น ทราบมาว่า ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ด้วย จึงไม่มีรอ ไปหามาดูทันที แล้วผลลัพธ์ก็คือ  หนังดี ความสวยงามที่อยู่ในความดาษดื่น ที่ผมบอกอย่างนี้ก็คือ หนัง drama ที่บอกเล่าชีวิตของ เด็กสาว เผชิญชีวิต พล๊อตเรืองที่เห็นกันแทบจะทั่วไป  นั้นสุดแสนจะเรียบง่าย แต่ความเรียบง่ายที่ผู้กำกับใส่ลงไปนั้นยังปรุงแต่งผสมความสวยงามของงานด้านภาพ และ ตัวละครได้อย่างน่าหลงใหล จึงทำให้หนังเรื่องนี้นั้นโดดเด่นขึ้นมามันที  แม้เนื้อเรื่องจะไม่มีอะไรมากนัก  และหนังเรื่องนี้นั้นผมทราบต่อมามันคือ งานของผู้กำกับคนเดียวกับ Norwegian wood หนังญี่ปุ่นภาพสวย เรื่องราวหดหู่  ผมจึงไม่แปลกใจอะไรที่งานภาพจะออกมาในลักษณะคล้ายๆกัน


หนังเรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวของ   มุย เด็กสาวกำพร้า อายุราว 10 ขวบ ที่ต้องมาเป็นคนรับใช้ตั้งแต่เธอยังเด็ก ที่บ้านหลังหนึ่ง  ชีวิตประจำวันของเธอนั้นก็ขลุกอยู่แต่ในครัว คอยทำกับข้าวหุงหาอาหารให้คนในบ้านกิน  เธอเป็นเด็กดีขยันตั้งใจทำงาน ทำให้เป็นที่รักของคนที่นี่  เมื่อเธอโตเป้นสาวเธอจึงย้ายบ้าน ไปเป็นคนรับใช้บ้านของผู้ชายที่มีฐานะร่ำรวย และเป็นชายที่เธอแอบรักครั้งเธอยังเด็ก


ผู้กำกับยังใส่ ประเด็นฐานะทางสังคมของหญิงและชาย แทรกเอาไว้อีกด้วย  หญิงที่ต้องปรนนิบัติ ฝ่ายชาย ฝ่ายชายมีฐานะทางเพศเหนือกว่า  ผู้หญิงต้องทำตัวเป็นแม้บ้านแม้เรือน ทั้งชีวิตของมุยตลอดทั้งเรื่องจะสังเกตุได้ว่าเธอนั้น เป็นฝ่ายรับใช้ ปรนนิบัติตลอดเวลา แม้
สุดท้ายเธอจะได้สามีของนายของตนก็ตาม


The Scent of green papaya จึงเหมาะแก่คนที่ชอบดูหนังชีวิตเด็กสาวใช้ชีวิต  เนือยๆ เอื่อยๆ ภาพสวย เพลินๆ ผมว่าดียิ่งนัก แต่ถ้าใครไม่ถูกจริตกับหนังแบบนี้ ผมว่ามีหลับแน่   





คะแนน A

ในคืนที่ดาวเต็มท้องฟ้า แต่ใจฉันยังคงว่างเปล่า Starry Starry night

                                                            Starry Starry night
                                                    
                                                        

              "ในคืนที่ดาวเต็มท้องฟ้า แต่ใจฉันยังคงว่างเปล่า" 

                                 (Taiwan,2011,Tom lin )




บทวิจารณ์ และ วิเคราะห์


ประเภท drama+coming of age+fantasy

"  ในวันที่ไม่มีใคร ในวันที่โลกคล้ายจะดูเป็นสีเทา ในวันที่เศร้าหมอง  เพียงแค่เรามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ยังมีโลกอีกใบที่รอเราอยู่  "


บทความนี้เปิดเนื้อหาบางส่วนของภาพยนต์



Starry starry night หนังที่ถูกดัดแปลงมาจากนวนิยายขายดี  ต้องบอกว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังไต้หวัน       ส่วนตัวยังไม่ได้อ่าน version หนังสือ  หนังเล่าเรื่องราวของชีวิตเด็กสาว เหมย เด็กสาวอายุ 13  ปี ที่มาจากครอบครัวศิลปิน  ตระกุล (ศิลปะ)
ซึ่งตอนเด็กเธออาศยอยู่บ้านบนภูเขาที่ชนบทกับปู่ของเธอ แต่ต่อมาเมื่ออายุ 13  ปีเธอจึงย้าย
มาอยู่กับพ่อและแม่ในเมือง และก็มาเรียนที่นี่   ซึ่งพ่อและแม่ของเธอนั้นจะทะเลาะกันบ่อยๆ ซึ่งครอบครัวเหมยนั้นดูเหมือนจะไม่อบอุ่น แบบที่เคยเป็น และทำให้กลายเป็นเด็กมีปัญหา ที่นี่ทำให้เธอได้รู้จักกับ   เจย์ เด็กหนุ่มที่ย้ายมาเรียนที่นี่ และเป็นนักเรียนใหม่  ซึ่งทราบต่อมาว่าเจย์ก็เป็นเด็กมีปัญหาทางครอบครัวเหมือนๆกับเธอ       

ทั้งสองจึงออกผจญภัยไปด้วยกัน ในค่ำคืนที่ดาวเต็มท้องฟ้า



หนังเรื่องนี้ ทำให้ผมรู้สึกว่ากำลังหลุดเข้าไปในโลกของนิยาย  ฉาก แฟนตาซีต่างๆ คือจุดเด่นของหนังเรื่องนี้     ทำออกมาได้สวยงามและน่ารัก เหมาะที่จะเป็นหนังที่ดูเพลินๆ แบบไม่ต้องคิดไรมาก   

  
ตัวละคร เหมย เกิดการเรียนรู้ว่าโลกนั้นบางครั้งไม่ได้โหดร้ายเสมอไป เพียงแค่เรามองให้รอบด้านบางครั้งโลกก็ยังมีด้านที่สวยงามของมันอยู่  ชีวิตนั้นต้องเดินต่อไปข้างหน้า สิ่งที่เข้ามาในชีวิตเธอคือปัญหา แล้วเธอก้ต้องเรียนรู้มัน และผ่านมันไปให้ได้    เป็นการก้าวข้ามวัยของเด็กสาวด้วย  

คะแนน B+    

ความตายยังคงเรียกหา กับฤดูร้อนของเด็กกลุ่มหนึ่ง Last summer

                                                                   Last summer 

  

(Thailand,2013,ษรัญญู จิราลักษณ์)

บทวิจารณ์ และ วิเคราะห์

ฤดูร้อนคงเป็นวัดหยุดพักผ่อนที่ดี ของใครหลายคน  แต่สำหรับเด็กกลุ่มนี้แล้วคงเป็นฤดูร้อนที่ยากจะจดจำ   

บทความนี้สปอย์เนื้อหาพอสมควร 

Last summer   หรือชื่อภาษาไทยว่า ฤดูร้อน ฉันนั้นอยากตาย  หนังเรื่่องแรกของค่ายหนังน้องใหม่      "Talent one"    และก็ถือเป็นก้าวแรกที่น่าประทับใจ   ในเรื่องรายได้อาจจะไม่เท่าไหร่  แต่หนังผีเรื่องนี้มันก็ชนะใจผมไปพอสมควร     ก่อนที่จะดูหนังเรื่องนี้ นั้น  ผมก็แอบหวั่นๆว่า หนังจะไม่ดี ไม่สนุก  เนื่องจาก เพื่อนๆ น้องๆ ที่ไปดูมาบบอกว่าไม่สนุก ไร้สาระบ้าง    หรือบางกระทู้ใน pantip ก็บอก เฉยๆ และก็เอาไปเปรีบยเทียบกับหนังผีเรื่องอื่นๆ ของไทย   แต่สำหรับผมแล้วของแบบนี้ต้องลองดูกับตาเราก่อน  ถึงจะตัดสินได้ แล้วทันทีที่ได้ดูจบ บอกเลยว่าผมคงมีความคิดเห็นขัดแย้งกับ คนที่บอกว่าหนังไม่ดี ไม่สนุก   ผมกลับชอบ และชอบเอามากๆ     

หนังเล่าถึงเรื่องราวของ วัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง  4  คน  ไปเที่ยวทะเลในช่วงฤดูร้อน      แล้วมีคนหนึ่งในกลุ่ม   จอย  สาวสาวที่เป็นดาราดาวรุ่ง         โพสใน facebook ของ  สิงห์ (เก้า จิรายุ)  ว่า  " อยากตาย "  เบื่อชีวิต     จากนั้นทั้งหมดจึงนัดกันไปเที่ยว     สิงห์ นั้น เป็นแฟน กับ จอย     ส่วนอีกสองคน  คือ  มีน (ปันปัน)     และ     เพื่อนของสิงห์อีกคน       และแล้วก็มีอุบัติเหตุทำให้ จอย  ตาย   ด้วยจากเป็นโรคหอบแล้วก็ชัก   ทั้งหมดจึงเอาศพของจอยไปทิ้งที่ทะเล   แล้วเรื่องราวหลอนๆ ก็ตามมา                                                                       

สิ่งที่หนังทำได้ดีเอามากๆคงเป็นการลำดับเรื่องราว ที่หนังไม่จำเป็นต้องมีความต่อเนื่องกันแบบ 1 2 3  จบ   แต่เล่าเรื่องราวแบบ ค่อยๆ คลี่คลายปมทีละเล็กจนเหมือนเฉลยให้เห็นถึง  สาเหตุของเรื่องราวทั้งหมด   อาจจะยกเอาเรื่องราวการตายของ ตัวละคร  มาก่อน จากนั้นก็ค่อยไปถึงสาเหตุใหญ่ๆ     ซึ่งผมคืดว่านี่แหละคือเสน่ห์ของหนังผีในรูปแบบใหม่   

จอย ตัวละคร ที่ผมคิดว่า   เป็น   จุดศนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด         

ถ้าสังเกตุดีๆ หนังเรื่องนี้ จะแบ่งออกเป็น 3 part ใหญ่ๆ โดยที่หนังไม่มีความจำเป็นต้องแบ่งให้มา  แต่ต้องการให้คนดูแบ่งเหตุการณ์ 3  ช่วงใหญ่ๆ โดยทั้งหมดมันมีความเชื่อมโยงกับ ตัวละคร  จอย  และ คนอื่นๆในเรื่องราวทั้งหมด   ช่วงแรกพูดถึง การไปเที่ยวทะเลของเด็กวัยรุ่น   และการตายอันน่าสยดสยองของจอย   และการปล่อยทิ้งเรื่องราวโดยให้คนดูอ้าปากค้างว่า  " ทำไมจอยถึงหนีออกมา และเบื่อชีวิต อยากตาย"  ช่วงที่สอง  พูดถึงความสัมพันธ์ของ  จอย  กับ  มีน  เพื่อสาวสองคนที่มีความผูกพันธ์กันมากแต่ลึกๆ มีการอิจฉาแอบแฝงอยู่ของ ตัวละคร  มีน  ที่เดินตาม จอยมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความเด่นดัง และความสวย     ซึ่งผมมองว่าความอิจฉามันเป็น เรื่องธรรมชาติที่ติดตัวมนุษย์ของเรามาซึึ่งก็ไม่น่าแปลกใจอะไร   และ ช่วงสุดท้าย   ผมมองว่า  เป็นสาเหตุใหญ่ของเรื่องราวทั้งหมด  หนังได้พูดถึงปัญหาการเลี้ยงดูขงอครอบคัวจอย  การเลี้ยงดูแบบคนเป็นแม่กดดันลูกเกินไป และต้องการให้ลูกเป็นที่หนึ่งตลอดไม่ว่าเรื่องใด   โดยลึกๆ ไม่คำนึงถึงจิตใจลูก   รวมไปถึงการเลี้ยงดูแบบรักลำเอียง  แม่ไปสนใจลูกสาว คนเป็นพี่ มากกว่า ลูกชายคนเล็ก อีกคน      ทำให้ลูกชายคนเล็ก (ติ่ง)  เกิดความน้อยใจ และ อิจฉา จำทำให้ปัญหาทั้งหมดตามมา          ถ้าใครดูท้ายๆเรื่องจะเข้าใจเลยว่า ทำไมจอยถึง  อยากตาย   ทั้ง 3 part มันทีความเกี่ยวข้องกับจอยหมด   แฟน   เพื่อน  ครอบครัว  ผมถึงบอกว่า จอยคือ จุดศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด

นอกจากความน่ากลัว ความหลอนของหนังผี ที่คนดูจะได้รับแล้ว  ผมมองว่า  หนังสะท้อนปัญห าครอบครัวการเลี้ยงดูได้อย่างดีเยี่ยม        ว่าใครกันแน่ที่ทำให้เรื่องราวทั้งหมดมันเป็นแบบนี้   แม้กระทั่ง ความคึกคะนองของวัยรุ่น วัยที่ผมคิดว่าลองผิดลองถูก ทำไปเพราะไม่ได้ใส่ใจอะไร  พอมีปัญหาหรือเรื่องราวร้ายๆตามมา กับทำอะไรไม่ถูก เลยหาทางออกแบบผิดๆ  

สิ่งที่จะไม่พูดถึงไม่ได้ของหนังเรื่องนี้นั้น คงเป็นเรื่อง ของฉาก มุมกล้อง แสงต่างๆ ทำออกมาได้สวยงดงามจริงๆ  ซึ่งผมก็แปลกใจนิดนึงว่า  มันมีหนังผีไทยไม่กี่เรื่องที่ฉาก และมุมกล้องจะถ่ายออกมาได้สวยแบบนี้       ซึ่ง last summer ก็แสดงให้เห็นแล้ว

ความน่ากลัวของหนังเรื่องนี้  อาจจะดู ดร็อบลงไปนิดนึง  เนื่องจากผมคิดว่า มันไม่น่ากลัวและตกใจเท่าที่ควร   ถ้าหนังทำออกมาได้หลอนและสยองก็ว่านี้คงจะ เพอเฟ็กต์กว่านี้อีก อาจเป็นเพราะว่าความเป็นหนังผีที่ ผู้กำกับคงยัดความdrama ออกมา  เยอะมากกว่าจะให้ดูมันเป็นหนังผีจ๋า     แต่จะว่าไปนี่คือก้าวแรกของ ค่ายหนังน้องใหม่ และผมก็มองว่า มันคือก้าวแรกที่ไม่ธรรมดา        องค์ประกอบโดยรวมถือว่าเป็นหนังผีวัยรุ่นที่น่าดูอีกเรื่อง    

                                                                                       

คะแนน  B+

    

การเดินทางของโนริโกะจากชีวิตจริง ไปสู่โลกของละคร Noriko dinner table

                                                     Noriko Dinner table 

(Japan,2006,Sion sono)

บทวิจารณ์ และ วิเคราะห์ 


                                   การเดินทางของโนริโกะ

ฉันกำลังพาตัวฉันออกไปจากโลกแห่งนี้ โลกความเป็นจริงที่แสนจะน่าเบื่อ ฉันกำลังเข้าไปสู่โลกที่ฉันสร้างขึ้นเอง  เล่นเอง และฉันก็เลือกมัน   

บทความนี้ไม่สปอย์ตอนจบและเนื้อหาของภาพยนต์สามารถอ่านได้

ไม่ได้ดูหนังที่เท่ๆแบบนี้มานานแล้วครับ  ซึ่งเป็นหนังที่ผมได้ดูต่อจากเรื่อง  suicide club ของผู้กำกับคนเดียวกัน นั่นก็คือ sion sono ที่เล่าเหตุการณ์และเรื่องราวสะท้อนความโหดร้าย รุนแรงของตัวละคร  เสียดสีสังคมได้อย่างเจ็บแสบจริงๆ  หลายคนบอก Noriko dinner table คือหนังภาคต่อจาก suicide club  ผมมองว่ามันมีความเกี่ยวข้องกันอยู่บางส่วน แต่มันไม่ใช่ทั้งหมด   หนังพาให้เราไปเห็นเหตุการณ์ในฉากๆหนึ่งของเรื่อง suicide club  ที่มันปรากฏอยู่ในหนังเรื่องนี้  

เนื้อเรื่องเกี่ยวกับ  เด็กสาวที่ชื่อ โนริโกะ อายุ 17 ปี หนีออกจากบ้านไปด้วยเหตุผลว่า เธอเบื่อบ้านนอก เบื่อสิ่งแวดล้อมเดิมๆ อยากไปเผชิญชีวิตในแบบใหม่ ชีวิตในเมืองหลวงอย่าง โตเกียว  ซึ่งสิ่งนั้นก็พาให้เธอเข้าไปสู๋โลกของบทละคร  

หนังพาเราไปพบฉากแรก ที่มีสาวแว่น โนริโกะ ยืนปรากฏตรงหน้าสถานีรถไฟ  กำลังเดินทางมุ่งหน้าไปโตเกียว ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ เธอไม่รู้จักใครซักคน  ซึ่งเธอได้เข้าไปยังเว์ปไซต์นึง เว็ปไซต์นี้ทำให้เธอได้รู้จักกับ ผู้หยิงแปลกหน้าที่ใช้ชื่อนามแฝงว่า  ยูเอโอะ 54 station  ซึ่งทราบต่อมาก็คือ   คุมิโกะ สาสวยที่ทำอาชีพที่แสนจะแปลกประหลาด คือ การรับจ้างเป็นครอบครัวเสมือนจริงให้ผู้คนทั่วไปที่แปลกแยก  ต้องการต้องคนมาดูแล  เพื่อทำให้ผู้คนได้คลายความเหงาขั่วขณะ   ซึ่งผมก็เพิ่งรู้ว่ามันมีอาชีพนี้จริงๆอยู่ด้วยบนโลกใบนี้     ซึ่ง โนริโกะ ก็เปลี่ยนชื่อตามนามแฝงที่เธอใช้ติดต่อกับ คุมิโกะ ว่า  มิสุโกะ
จากนั้นเธอก็เดินทางสู่โลกละครที่ยากจะออกได้

                                            ภาวะหลีกหนี  ตัวเอง ของ Noriko

ทำไม โนริโกะถึงต้องการเปลี่ยนชื่อตัวเอง ว่า  มิสุโกะ ทำไมเธอต้องการหนีออกจากบ้านเพื่อไปที่ให
ม่  ทำไมเธอต้องไปทำงานกับ คุมิโกะ ในอาชีพรับจ้างเป็นครอบครัวหลอกๆ ให้ผู้คน ทำไมเธอไม่อยู่ที่บ้านแล้วใช้ชีวิตกับครอบครัวให้มีความสุข     ทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้น   เพื่อที่เธอต้องการจะหลีกหนีตัวเอง  หลีกหนีโลกของความเป็นตริงที่แสนจะน่าเบื่อ โดยสร้างโลกใหม่ของเธอขึ้นมาเอง ว่า ฉันคือ มิสุโกะ  เปลี่ยนแปลงตัวเอง ทุกอย่างตอนแรกใส่แว่น ตอนหลังไม่ใส่  แต่งตัวให้เปรี้ยวขึ้น    ก็เหมือนกับการที่เธอดึงสายเชือกที่อยู่บนเสื้อคลุมของเธอออก เป็นการยืนยันว่า ฉันทิ้งตัวตนเก่าแล้วนะ  เพราะเส้นด้ายที่ติดอยู่กับเสื้อคลุม ก็เปรียบเหมือนสิ่งที่ติดตัวเธอมาแต่กำเนิด เมื่อเธอดึงออกไปแล้ว ก็เหมือนกับเธอตัดขาดจากตัวตนเดิม แล้วยอมไปสู่ตัวตนใหม่    

                              ที่มาของชื่อ  ยูเอโอะ สถานี 54 ( นามแฝงของ คุมิโกะ )

นั้นมันมาจาก ฉากในหนังเรื่อง suicide club ที่มีเด็กผู้หญิงจำนวน 54  คน ฆ่าตัวตายโดยการเรียงหน้าเข้าแถวกระโดดให้รถไฟทับพร้อมกัน ที่ สถานีรถไฟ      


                                           สถาบันครอบครัวที่ขาดการเชื่อมต่อ  

หนังยังแสดงให้เห็นถึงครอบครัวที่ล้มเหลวของ ครอบครัว โนริโกะ  ผมว่า คนเป็นพ่อนั้นบางครั้งอาจมีอะไรที่ไม่เข้าใจกับลูก หรือมีอะไรที่บกพร่องไป   เพียงแต่หนังนั้นไม่ได้ปูเรื่องราวของปัญหาแต่อย่างใด เป็นสิ่งที่ผมคิดว่ามันต้องมีเส้นใยบางๆไรที่หลุดออกจากครอบครัวนี้อยู่บ้าง บวก กับ ภาวะการค้นหาตัวตนของ โนริโกะด้วยที่ทำให้เธอหนีออกจากบ้านไป    ซึ่งคนในครอบครัวนี่แหละผมว่า มันต้องเชื่อมต่ออยู่ตลอด ไม่ควรที่จะหยุดหรือ ขาดหายไป เราจะได้ยินประโยคในหนังที่พูดอยู่บ่อยๆ ว่า   " คุณได้เชื่อต่อคนในครอบครัวหรือเปล่า  คุณได้เชื่อต่อตัวคุณเองหรือเปล่า  "  

สิ่งที่ผมชอบในหนังตลอดทั้ง สองชั่วโมงครึ่งคือหนังนั้น เล่นอยู่กับประเด็นสถาบันครอบครัว  แล้วก็ หนังพาให้ผู้คนลุ้นตลอดว่าจุดจบการเดินทางของ ตัวละคร โนริโกะ จะไปจบที่ตรงไหน   หนังเรื่องนี้นั้นไม่ได้ใส่ความรุนแรงในฉากเท่าไหร่นัก เพียงแต่มันออกมาในจิตใจของตัวละคร คนเป้นพ่อ ว่าเสียใจ และ ปวดร้าวขนาดไหนในวันที่ลูกสาวหนีออกไป      ฉากที่กระทบกระเทือนใจผมมากที่สุดคงเป็นฉากที่ โนริโกะนั้นเล่นละครสมมุติ เพื่อหลอกตัวเอง  ว่า พ่อเค้าคือ คนแปลกหน้า  ฉากนั้นทำให้ผมแอบหมั่นไส้ตัวละคร  โนริโกะอยู่พอสมควร      

สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือ   " อย่าให้โลกสมมุติมามีบทบาทกับโลกความเป็นจริงของเรา "

     
คะแนน  A




  

  

ตีแผ่ด้านมืดของสังคมวัยรุ่นญี่ปุ่น Suicide club

                                         Suicide club 

" มุมมืดของวัยรุ่นญี่ปุ่น  กับ ลัทธิการฆ่าตัวตายหมู่ ! "

(Japan,2000,Sion sono )

บทวิจารณ์ และ วิเคราะห์

บทความนี้เปิดเผยเนื้อหาบางส่วนของภาพยนต์ 

วันนี้ blog  มาค่อนข้างจะแปลกตาซักหน่อยสำหรับหนังที่ผมอยากจะแนะนำ เนื่องจากไม่ได้เขียนถึงหนังโหดมานานมากแล้วปกติ ก็ไม่เท่าไหร่กับหนังแนวนี้   แต่เรื่องนี้มันอดไม่ไหวจริงๆก็เลยอยากจะเขียนถึง  เป็นงานของ Sion Sono   ผู้กำกับที่ได้ขึ้นชื่อว่า  ถนัดการทำหนังประเภทสะท้อนด้านมืดของสังคม แปดเปื้อนไปด้วยความเลวร้าย และฉากรุนแรงของตัวละคร    กับหนังเรื่องนี้                  สุดโหด แบบโหดเลือดสาด ก็ว่าได้กับ  มีชื่อเรื่องว่า  Suicide club  หรือเรียกอีกชื่อว่า  Suicide circle  เอาง่ายๆแล้วแต่คนจะเรียกมันก็เรื่องเดียวกัน  

   

Suicide club ว่าด้วยเรื่องราวด้านมืดความบิดเบี้ยวของสังคมวัยรุ่นกับการฆ่าตัวตายหมู่   ดูเหมือนว่าจะทำเป็นลัทธิ และ แฟชั่นซะด้วย  โอ้    ทำไปเพื่ออะไร หลายคนอาจสงสัย    หนังไม่มีการปูพรมเรื่องราวปัญหาต่างๆ มาก่อนว่าทำไม วัยรุ่นและผู้คนถึงฆ่าตัวตายกันจำนวนมาก และเป็นเพราะอะไร  

หนังเปิดเรื่องก็แทบจะปิดตาดูกันเลยทีเดียว  กับฉากแรกของภาพยนต์ที่ผมว่ามันเป็นฉากที่น่ากลัวและสยองขวัญ ถึงขั้นจดจำและติดตามถึงทุกวันนี้   นั่นคือ ฉากที่เด็กนักเรียนหญิงจำนวน 50 กว่าคนไปที่สถานีรถไป เพื่อกระทำบางอย่าง   ก่อนที่พวกเธอจะเรียงหน้ากระดานและจับมือประสานกันเป็นหนึ่งเดียว แล้วก็ร้องเพลง นับ ถอยหลังก่อนที่จะกระโดดให้รถไฟชนตายกันชนิดเลือดสาด   เต็มสถานี หน้าตาเฉย ท่ามกลางความมึนงงและสยดสยอง ของ ผู้คนที่อยู่ในละแวกนั้น               โอ้พระเจ้า ทำไมมันโหดเช่นนี้  ฉากนั้นผมถึงกับงงและอ้าปากค้างว่า ทำไปเพื่ออะไรวะ    ดูอยู่ก็คลิกเมาท์แบบมือไม้อ่อนแทบหมดแรงเพราะความเสียว   และไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ผมเห็นในภาพยนต์   นั่นแค่น้ำจิ้มเท่านั้นในหนังตลอด 1 ชั่วโมงครึ่ง  แต่หนังยังเต็มไปด้วยความรุนแรง และสยดสยองอีกหลายฉาก นับไม่ถ้วน  และ มาชนิดแบบคาดไม่ถึงทุกฉาก จู่ๆก็จะโผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเรียกว่า เผลอแพบเห็นเลือดสาดจออีกแล้ว   เอาว่าอยากให้ไปดูกันมากกว่านี้      

ประเด็นหลักของหนังผมมองไปที่หนังต้องการจะสื่อให้เห็นด้านมืดของสังคมวัยรุ่นญี่ปุ่นยุค 2000   ในยุคที่เต็มไปด้วย เทคโนยี  สิ่งใหม่ๆ social network  internet   แฟชั่น  ดนตรี pop  ดารา  สิ่งเหล่านี้นั้นล้วนครอบงำผู้คนให้หลงและเป็นทาสแบบโงหัวไม่ขั้น ถึงขนาดที่ต้องฆ่าตัวตายตาม  ดาราที่ตัวเองรักและชื่นชอบ เนื่องจากเห็นว่าการฆ่าตัวตายเป็นกระแสแฟชั่นของชาวญี่ปุ่น    จึงทำตามคิดว่าเท่แต่เปล่าเลย  ชวิตทั้งชีวิตคุณเสียไปเพราะต้องการแค่ที่จะถูกเรียกว่า  พวกลัทธิ  suicide club 

หนังยังสร้างตัวละครตัวหนึ่งขึ้นมาเพื่อหลวกหลวงคนดู คือ ชายผมทองผู้แอบอ้างว่าเป็นเจ้าของเว็บไซต์ sucide club  เว็บไซต์รวมพลคนอยากตาย    ด้วยเหตุผลเพราะอยากดัง     สุดท้ายก็ถูกจับไป

ผมมองอีกว่า  ตัวละครตัวนี้ไม่หน้าที่จะสร้างมันขึ้นมา และก็ไม่จำเป็นกับเรื่องราวของหนังเท่าไหร่  คือ ไม่มีก็ยังได้   จึงทำให้เป็นจุดเสียของหนังเรื่องนี้นิดนึง     แถมยังเพิ่มความงงให้กับคนดูซะเปล่าๆ      ไม่นั้นหนังจะ perfect มากกว่านี้อีก   แต่แค่นี้ก็เพอเฟกต์และ              

วงดนตรี dessert  ที่มาของเรื่องราวทั้งหมด

ในเรื่องเราจะเห็นว่ามีวง girl group ที่ชื่อว่า dessert ที่แปลว่า ของหวาน   ร้องเพลง pop ใสๆ คิกขุอาโนเนะน่ารัก ซึ่งขัดแย้งกับเรื่องราวความโหดร้ายของหนัง    ที่ โซโนะตั้งใจให้ออกมาในรูปแบบความขัดแย้ง ขัดแย้งยังไง   เหล่าตัวละครนักเรียนหญิงใสๆ ดูภายนอกแล้วบอบบาง อ่อนหวานเหมือนขนมหวาน เหมือนชื่อของวงดนตรี pop ที่ฮิตกันในหมู่วัยรุ่น   แต่ใครจะไปคิดว่าเบื้องลึกพวกเธอกับกล้ากระทำการฆ่าตัวตายอันหน้าสยอดสยองและโหดเหี้ยม  ซึ่งขัดกับลุคเป็นอย่างมาก    ซึ่งผมมองว่าถ้าใช้วง rock นั้น จะธรรมดาและเดาทางง่ายไปหน่อย   ความขัดแย้งนี่แหละที่ผมมองว่ามันคือเสน่ห์อย่างนึงในหนังเรื่องนี้               อีกทั้งวง dessert ยังหมายถึง  ความเป็น pop idol ที่วัยรุ่นในเรื่อง  ชืนชอบ หลงใหล และนับถือ  

การที่คนดูหนังเรื่องนี้บางคนก็พูดว่าหนังอะไรวะ  น่ากลัวแต่ฉาก  แต่ไร้สาระ มีแต่เรื่องฆ่าตัวตาย ไม่เห็นสร้างสรรค์อะไรเลย       ผมอยากจะบอกว่า  นั้นเป็นแค่เปลือกที่คุณเห็น  และคุณก็พลาดหนังดีๆเหล่านี้ไป      ถ้ามองให้ลึกแล้วหนังหยิบเอาประเด็นใกล้ตัวของมนุษย์เราที่หลายคนอาจมองข้าม  ปัญหาการฆ่าตัวตายที่หลายคนสงสัย ความบิดเบี้ยวของสังคมมนุษย์ทุกวัน  โดยเฉพาะที่ประเทศญี่ปุ่น  ผมมองว่าคนญี่ปุ่นมีอะไรแปลกๆ และรุนแรงแบบชนิดเราคาดไม่ถึง ผมมองว่ามันน่าสนใจดี และ โซโนะก็ทำออกมาในชนิดที่เรียกว่า ดีจนน่าแปลกใจ  

จึงไม่แปลกใจเลยที่หนัง เรื่องนี้ได้รับรางวัลมากมายจากเทศกาลหนังนานาชาติ    และเป็นหนึ่งเรื่องหนังโหดๆที่ไม่ควรจะพลาดด้วยประการทั้งปวง 

       ปล. คำเตือนหนังเรื่องนี้ไม่เหมาะแก่ผู้คนจิตอ่อนและกลัวเลือดไม่นั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน     แค่ถ้าใครชอบความโหดเหี้ยม เลือดสาดผมของแนะนำให้ไปหามาดู                                                                                                                                                             

                                                  

คะแนน  A                                                                                        

                                                       

                                                                                                                        

จิตใต้สำนึก " รึทั้งหมดเป็นแค่ฝันไป " พลอย

                                                                     พลอย 
                                                

                                                   
                                     (Thailand,2007, เป็นเอก รัตนเรือง )

จิตใต้สำนึก  " รึทั้งหมดเป็นแค่ฝันไป "

บทวิจารณ์ และ วิเคราะห์

บทความนี้เปิดเผยเนื้อหาส่วนสำคัญของภาพยนต์ 

พลอย  อีกหนึ่งผลงานของ เป็นเอก รัตนเรือง งานลำดับที่ 6    ที่ยังคงสไตล์หนัง art อยู่ มาคราวนี้  

เลือกที่จะเล่าเรื่องราว ของ  สามี ภรรยาคู่หนึ่ง  กับ ความรักที่มาถึงจุดอิ่มตัว  ความรักที่รอวันหมดอายุ เนื่องจากอยูด้วยกันมา 7 ปี  จึงเกิดคำถามตามมาว่า  ความรักพอนานไปมันมีวันหมดอายุด้วยเหรอ คงไม่ต่างอะไรกับ " อาหารกระป๋องที่มีวันบอกหมดอายุ       แต่ความรักไม่มีวันบอก ต้องลุ้นกันเอาเอง"   คือหนึ่งประโยคที่หลุดจากปากของตัวละคร  วิทย์ ( สามี)   ตัวละครอีกตัวคือ เด็กสาวที่ ชื่อ พลอย  เด็กสาวผมฟู เซอร์ สภาพที่เลื่อนลอย  มารอแม่อยู่ตรงร้านบาเทนเดอร์ ข้างล่างคอนโด ของ วิทย์ และ แดง             แดง  ภรรยา ผู้สงสัยในพฤติกรรมของสามี   และมักจะตั้งคำถามในหัวตลอดเวลาว่า   ความรักที่ได้รับมันน้อยลงจริงหรือเปล่า  จนกลายเป็นความหวาดระแวงต่างๆ   จนเก็บไปฝันต่างๆนาๆ                                                                                                                   

การพบกันโดยบังเอิญของเด็กสาว พลอย   และ วิทย์     

การพบกันของตัวละครสองคนนี้ นำไปสู่เรื่องราวทั้งหมด ซึ่งยากที่จะบอกทั้งหมดมันมาจากเรื่องจริงหรือแค่ความฝัน   หรือเป็นความจริงกึ่งฝัน  ผมว่าน่าจะอย่างหลังซะมากกว่า คงไม่ใช่ความฝันซะทีเดียวเลย                 

เด็กสาว คุย กับชายแปลกหน้า   เธอขอบุหรี่ และ ดูด  เธอเอาเพลงให้เขาฟัง    การกระทำของตัวละคร เด็กสาว พลอย  แสดงออกให้เห็นภาวะที่ ตัวละครกำลังเจริญเติบโตในแบบวัยรุ่น วัยอยากรู้อยากเห็น  วัยลองผิดลองถูก    

ซึ่งเด็กสาวนั้นบางครั้งก็เป็นไปได้  อาจเป็นแต่จินตนาการของ แดง  ที่สร้างตัวละครตัวนี้ขึ้นมาในรูปแบบความฝัน   ความกังวลต่างๆ ที่กลัวว่าสามีจะมีผู้หญิงอื่น      ทำให้จิตใต้สำนึกของแดงนั้นระเบิดออกมาในรูปแบบความฝัน กึ่งหลับกึ่งตื่น  จริงบ้างฝันบ้าง     

ความฝันในสภาวะที่  เด็กสาว พลอย เห็น    ตัวละคร  บาร์เทนเดอร์หนุ่ม (อนันดา)  กับ  แม่บ้านโรงแรม   มีเซ็กซ์กัน ตลอดทั้งเรื่อง  เป็นจิตใต้สำนึกของ เด็กสาวพลอย ที่อยากจะเรียนรู้ความรักในรูปแบบวัยุร่น  เร่าร้อน  สภาวะโหยหา  ซึ่ง ตัวละครสองคน นี้ ไปขัดแย้ง และ ไปเปรียบเทียบ กับ ความรักของคู่ สามี และ ภรรยา ที่อยู่ในช่วงหมดโปร ไม่มีเซ็กต์มานาน ไม่โหยหายต่อกัน    อีกทั้งตัวละคร เด็กสาวพลอย นอกจากจะมาทำให้ช่องว่างความสัมพันธ์ ของ สามี ภรรยา       ห่างกัน  แต่ลึกๆ  เด็กสาวก็ได้ทำให้  สามี  รู้ว่า แท้จริงความรักอยู่นานไปมันก็ไม่จำเป็นต้องหมดอายุ เสมอไป   แต่ก็เกิดคำถามตามมาอีกว่า   มันจำเหรอเป็นที่จะต้อง มีเซ็กต์ด้วยกันตลอดเวลา     อาจไม่ต้องแต่ไงก็ของให้รักและเข้าใจ

กันไว้ก็พอ 

          

เรื่องราวที่  แดง  ภรรยา ถูกหนุ่มแปลกหน้าอีกคน  ชวนไปบ้าน  แล้วถูกข่มขืน เป็นความฝันในสภาวะ ที่ สามีกังวลว่า ภรรยาจะหายไป  และเก็บไปฝัน ต่างๆนาๆ    จนถึงขั้นร้องไห้ในอ่างอาบน้ำ             ก่อนที่สุดท้ายแล้วเขาทั้งคู่ก็ยังรักและอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม                                                                                                   

ตัวละครทั้งสามมันอยู่ในสภาวะ ที่จิตใต้สำนึกแต่ละคน  เกิดขึ้นทั้งหมด        แต่ออกในจากสาเหตุที่ต่างกัน   ภรรยา ระแวง น้อยใจ      สามี  ลึกๆ เป็นห่วง      เด็กสาว   อยากรู้อยากเห็นในสภาวะเซ็กต์แบบวัยรุ่น  เร่าร้อน            

เบอร์โทรศัพท์ปริศนาของ ผู้หญิงที่ชื่อ น้อย  

สิ่งหนึ่งในหนังเราจะเห็นตอนต้นเรื่อง ที่ แดง ภรรยา  ค้นกระเป๋าแล้วเจอเบอร์โทรศัพท์ของหญิงสาวน้อย นั้นก็เป็นไปได้ว่า เกิดจาก จิตใต้สำนึกความหวาดระแวงของภรรยาที่กลัวสามีไปมีผู้หญิงอื่น    เราจะรู้เลยว่า จะมีฉากตนอที่ มีผู้หญิงน้อยมาเคาะประตูถามถึง วิทย์ สามี  แล้ว แดงไป เปิดประตู บอกรอซักครู ก่อนที่  ผู้หญิงคนนั้นจะหายไป เป็นการบอกว่าผู้หญิงชื่อน้อยอาจไม่มีอยู่จริง  ในโลกความเป็นจริง   เพียงแค่มาจากจิตใต้สำนึก      

การหายไปของเด็กสาว พลอย  นำไปสู่คำถามของใครหลายคนที่ดูเรื่องนี้รวมทั้งผม    

เป็นไปได้สองอย่างว่า   

อย่างแรก        สภาวะจิตใต้สำนึกของ แดง ภรรยา หมดไป  เด็กสาวก็หายไปด้วย คล้ายกับการบอกว่า เด็กสาวพลอย ไม่มีอยู่จริงใน โลกความเป็นจริง มันแค่จินตนาการความกังวลที่ แดงสร้างขึ้นมา         

อีกอย่าง        เด็กสาวพลอย  มีอยู่จริง  แต่เธอมารอแม่จนได้เวลาแล้วก็เดินออกไป  โดยไม่บอกไม่กล่าว 

ซึ่งผมก็เชื่่ออย่างหลังมากกว่า        แต่สไตล์หนังของ เป็นเอก นั้นจับทางยากและเหนือการคาดเดาซึ่งอาจจะให้คนดูไปตีความเองอีกที หนึ่ง  ว่าคุณเชื่ออย่างไหนมากกว่ากัน                                                                                                        

สิ่งที่ชอบคือการวางโครงเรื่องเป็นการทับซ้อนเหตุการณ์ ของตัวละครสามคน     โดยผมว่ามันเป็นเล่าเหตุการณ์แค่คืนๆเดียว 

ฉากต่างๆ มุมกล้อง ยังคงน่าสนใจ และดึงดูดผู้ชม  ถ้าใครดูหนังของพี่ เป็นเอก รับรองว่ามุมกล้องฉาก art ๆ ยังมีให้เห็นแน่ๆ       อย่างเช่นเรื่องนี้  ผมชอบ ฉากที่เด็กสาวพลอยนั่งอยู่ริมขอบหน้าต่างใหญ่     แล้วมองออกไป วิวตึกสูงๆ  ผมชอบฉากนั้นมาก  เวิ้งว้างดูพิลึก

  

"  พลอย นั้นอาจเป็นแค่  เด็กสาว  จินตนาการของจิตใต้สำนึกของ ภรรยา  ที่สร้างขึ้นมา หรื ออาจมีอยู่จริง ก็เป็นได้ "

คะแนน  B+